Over het project:
Hoewel ik normaal gesproken de schreeuwende smakeloosheid van een kermis zou vermijden, raakte ik op een willekeurige Decemberavond op de een of andere manier gefascineerd door een spektakel van felle lichten tegen een zonsondergangkleurige achtergrond. Ik bleef staan om het tafereel te bekijken en de knal-gekleurde constructies in me op te nemen. Wat vond ik hier eigenlijk van? Kende ik de kermis wel goed genoeg om hem ronduit te negeren, terwijl hij haast smekend om mijn aandacht vroeg? De nieuwsgierigheid die door mijn afkeer heen sijpelde, deed me uiteindelijk besluiten de uitnodiging te accepteren. Wie niet waagt, wint niet.
Begeleid door een minimale hoeveelheid – vergeleken met Nederlandse kermissen – geluidsoverlast, lukte het me mijn ogen te openen voor al die glimmende pracht. Het was alsof er een vortex opende waaruit een zoektocht naar de meest kalmerende esthetiek ontstond. Kalme esthetiek van een nogal flitsende plek.
